Rozdział 3.1

Czas mijał okrutnie powoli. Codziennie razem ze Spectrą chodziłem odwiedzać Rori'ego.
Spectra stała się moją przyjaciółką, a Aliessa... nie pojawiła się w szkole od dnia w którym pierwszy raz przyszła. Spectra nie mogła się do niej dodzwonić. Nikt nie wiedział gdzie jest. Nawet zacząłem się martwić.
- Gdzie ona jest? - pytałem Spectrę po raz kolejny. Staliśmy pod salą. Minął prawie tydzień. - Jutro wyjazd, pojawi się?
- Nie mam pojęcia! - była chyba już ciut zirytowana.
Rozumiałem ją. Niemal codziennie pytam ją o to samo. I jak do idiota nie potrafiłem sobie tego zakodować! Aliessa była bardzo dziwna, wydawałoby się, że przykleiła się do naszej paczki, a teraz nagle zniknęła? To nie było normalne.
Rassell podszedł do nas. Spectra przytuliła go na powitanie. Zawiązała się między nimi jako taka więź, Spectra już wiedziała o upodobaniach Ras'a, dlatego też bardziej przykleiła się do mnie. Denerwujący jest ten fakt, ale kto by tam na to patrzył?
To miałabyś dziś jedyna lekcja. Mieliśmy omówić ostatnie kwestie dotyczące wyjazdu. Spectrze udało się jakoś wcisnąć na listę. Nie było całej klasy. Nie każdy przecież chce jechać. McCoin jak zwykle spóźniona znów biegnąc truchtem gubiła kartki.
Codzienność... całe Astech, nie liczę ostatnich zdarzeń. Aliessa, Spectra i ten wypadek Rori'ego. Na co dzień tak nie jest... ale nic poza tym się nie zmieniło, na całe szczęście.
Usiedliśmy gdzie chcieliśmy i jak chcieliśmy. Coin rozdała nam kartki z listą potrzebnych nam rzeczy na wyjazd. Nikt się nie spodziewał, że lista będzie zawierała ponad dwadzieścia punktów. W zasadzie większość, rzeczy była wręcz oczywista. Rzecz też jest jasna, że oprócz tego w mojej walizce znajdzie się jeszcze kilka nadprogramowych rzeczy, u wielu innych zapewne tak samo.
Tak zawsze wyglądały wyjazdy. McCoin dała nam również karteczki z dokładną godziną, datą i miejscem spotkania. Napisała też o której wyjeżdżamy i ilu nas konkretnie będzie.
Drobniejszym drukiem było też hasło wi-fi ośrodka, w którym mamy się zatrzymać. Dobrze już nas znała.
Znów zaczęła gadać o tym jak powinniśmy się zachowywać i nie chce aby było tak jak w zeszłym półroczu, że musiała wzywać rodziców bo się upili lub naćpali...
W zasadzie każdy wzruszył ramionami dając jej znak, że tak to już bywa. Westchnęła tylko ciężko i przeszła do takowych atrakcji jakie nas tam czekają. Nie chciało mi się tego słuchać.
- Zanudza co nie? - szepnąłem Spectrze do ucha. Uśmiechnęła się.
- Bez przesady - odszepnęła. - Bynajmniej jest miła. - uśmiechnęła się porozumiewawczo.
Kiedy zadzwonił dzwonek Coin jeszcze zakreśliła, że na spóźnialskich czekamy jedynie pięć minut i, że liczy na obecność każdego, kto się zapisał. Wszyscy krzyknęli jednogłośnie, że będą, ale wiadomo. Ktoś zaśpi lub jednak mu się odechce. Bywa.
Wyszliśmy z budynku. Rassell się z nami pożegnał nawet nie w połowie drogi, bo przecież musiał szybko wrócić do domu. A ja ze Spectrą szliśmy powoli w swoje okolice.
- Myślisz, że będzie? - przerwałem ciszę.
- Nie wiem... - westchnęła.
- Szkoda, że nie wiemy gdzie mieszka. - odparłem ponuro. Na prawdę zastanawiałem się, gdzie ta dziewczyna się zmyła.
- Kiedyś mi chyba wspominała... ale już nie pamiętam...
- Każdemu się zdarza - wzruszyłem ramionami. - Wpadniesz do mnie, czy masz zamiar od razu się pakować?
- Wież. - pomyślała chwilę. - Najpierw się spakuję, a potem wpadnę.
Stanęliśmy przed moim blokiem. Dziewczyna mnie przytuliła, pocałowała w policzek i odbiegła do siebie. Zastanawiało mnie, że od czasu jak tu zamieszkała ani razu nie natknąłem się na jej rodziców. W ogóle z nimi mieszkała? Na dzielnicy jest taka jedna, której rodziców w ogóle w domu nie ma bo są na wyjazdówkach, może miała coś podobnego? W końcu kto tam wie? Wszedłem powoli do siebie. Jak zwykle pustka dała się we znaki.
- Muszę sobie załatwić jakiegoś zwierzaka - powiedziałem sam do siebie. - Mam już dość tej pustki.
Poszedłem do siebie, na biurko położyłem listę od Coin i wedle jej widzi mi się, spakowałem potrzebne rzeczy, a potem zacząłem dorzucać coś od siebie. Książki, zeszyty, jakieś ołówki i tym podobne. Wszystko byle by mieć zajęcie na wieczoru, w które zdarzało mi się nie spać.
Gdy stwierdziłem, że mam wszystko postanowiłem wreszcie sprawdzić pocztę. Nie wchodziłem na nią od wypadku Rori'ego. Jak zwykle miałem już pełną skrzynkę. Kilka maili było jak zwykle od tych wszystkich reklam. Usunąłem więc chyba połowę i dopiero zabrałem się za resztę.
Nie było tam nic ciekawego. Przypomnienia od Coin o wyjeździe, pytania reszty uczniów o to czy jadę. Ale dwa maile były dziwne. Nigdy poprzednio nie widziałem tego e-maili. W pierwszym na samym wstępie napisane było iż pisze Aliessa... tylko skąd ona ma mojego e-maila?
W drugim poinformowała mnie iż była chora i będzie dopiero na wyjeździe. Westchnąłem.
Odszedłem od biurka i zamknąłem w końcu walizkę niedbale rzucając ją na podłogę. Nie było tam nic o co mógłbym się martwić. Zszedłem na dół.
W tym samym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Więc na spokojnie do nich podszedłem.
- Hej - odezwała się szybko Spectra i rzuciła mi się na szyję.
Zdążyłem się już do tego przyzwyczaić zawsze tak robiła. Codziennie przychodziła do mnie rano na śniadanie, potem na obiad i na kolację. Czasem miałem wrażenie jakby się u mnie zadomowiła choć tylko do mnie przychodziła... i siedziała niemal całe dnie. Nic dziwnego, że tak się do niej przyzwyczaiłem.
- Aliessa będzie na wyjeździe. - odezwałem się kiedy mnie puściła.
- Skąd wież? - spojrzała na mnie pytająco.
- Ja tam bym chciał wiedzieć, skąd ona ma mojego e-mila - odezwałem się ironicznie. - Ale napisała mi to.
- Hę. To chyba dobrze? - uśmiechnęła się do mnie.
- Nie wiem czuję, że coś się stanie...
- Nie przesadzaj! - odezwała się beztrosko i rozsiadła się na kanapie.
Zamknąłem drzwi i podszedłem do kanapy. Zrzuciłem jej nogi i usiadłem. Spojrzała na mnie po czym położyła nogi na moich kolanach jak gdyby nigdy nic. Uśmiechnąłem się tylko i znów je zrzuciłem.
- Ej! - krzyknęła uśmiechając się po czym usiadła.
Chwilę wpatrywała się we mnie po czym zbliżyła się i przytuliła do mojego boku. Westchnąłem jedynie. Już czasem męczyły mnie te jej zaloty. Co prawda była w sumie w moim type, ale aktualnie nie poszukiwałem nikogo. Zwłaszcza tera gdy Aliessa postanowiła wszcząć to swoje śledztwo.
Ale Spectra chyba tego nie rozumiała, lub nie widziało. Nie umiałem tego określić, w końcu nie umiem czytać w jej myślach, ale była mocno mną zaślepiona. Tak przynajmniej to wyglądało...
Ktoś zapukał do drzwi. Wstałem a dziewczyna jakby jęknęła z niezadowolenia. Nie zważyłem na to.
W drzwiach stał mój ojciec.
- Kluczy zapomniałeś czy jak?
- No właśnie tak się spieszyłem, że ich zapomniałem. - rzucił na bok torby. - Witaj Spectro - odezwał się gdy tylko ją ujrzał.
- To może ja już pójdę... - odezwała się niemrawo i zaczęła kierować się w stronę wyjścia.
- Nie zostaniesz na kolacji? - zapytał zaskoczony.
Uśmiechnęła się tylko i z powrotem usiadła na kanapie, ja dołączyłem do niej po zamknięciu drzwi.
Ojciec zniknął w kuchni. Spectra znów się do mnie przytuliła. Westchnąłem.
- Musisz?
- Tak - uśmiechnęła się  beztrosko.
Siedzieliśmy tak do czasu gdy ojciec nie przyszedł z kolacją. Jak zwykle wypytywał o to jak w szkole. Opowiedzieliśmy o jutrzejszej wycieczce. Ojciec spojrzał na mnie znacząco, dawał mi do zrozumienia, że nie chce mieć telefonu, że coś tam zbroiłem. I tak by się nie dowiedział, ale postanowiłem mu powiedzieć, że nie ma o co się martwić. Kiedy Spectra wyszła jak zwykle zapytał czy na pewno nic mnie z nią nie łączy. Tak jakby zależało mu na tym, aby coś między nami było.
Z westchnięciem poszedłem do siebie. Chciałem aby ta noc już minęła. Gdy się położyłem od razu zasnąłem i nim się obejrzałem musiałem już wstawać. Byłem już nawet lekko spóźniony. Gdyby nie Spectra nie pojechałbym.
- Dzięki za niezłą pobudkę - mówiłem ziewając po drodze na dworzec.
- Nie ma za co - również ziewnęła.- Dlaczego Coin wybrała piąta nad ranem? - marudziła
- Mnie się pytasz? - ponownie ziewnąłem.
Doszliśmy na dworzec. Wszyscy już byli na miejscu, a jednak nadal nie było Aliessy. Rozglądaliśmy się i wtedy coś mnie szturchnęło od tyłu.
- Hejka! - odezwała się uśmiechnięta od ucha do ucha Ali.
- Już myślałam, że cię nie będzie! - przytuliły się do siebie a ja wzniosłem oczy do nieba.
- Czy każde dziewczyny się tak witają? - zapytałem sam siebie z rezygnacją.
- Nie mam pojęcia - odezwał się Rassell z za moich pleców. - Takie już są - wzruszył ramionami.
- Wsiadamy! - wrzasnęła Coin i każdy zaczął wsiadać.
Usiedliśmy na samym końcu w czteroosobowym końcu. Początek podróży chyba każdy przespał. Nie wiem... ja bynajmniej zasnąłem...