Rozdział 2.2

[...] Po czym szybko wstałem i spojrzałem na dziewczynę.
- Czyli chcesz się dowiedzieć, czy go złapali? - zapytałem marszcząc brwi.
- Tak.
- I chcesz, abyśmy ci pomogli? Tak?
- Zgadza się. - kiwnęła głową.
- A po co jesteśmy ci potrzebni? - podszedłem bliżej.
Nie rozumiałem już tego. Przecież sama mogła poszukać. Po co jej byliśmy? Chce nas narażać dla swoich zachcianek? Wręcz przesada. Nie zgadzam się na to, jeśli mam być tylko po to aby chronić jej zasrane życie to ja dziękuję za taki biznes, wręcz pieprzę to!
- To podejdźcie wszyscy - Ras niepewnie podszedł do niej, teraz już w ogóle jej nie ufał. - Pokażcie dłonie po wewnętrznej stronie. - wykonaliśmy jej polecenia, dołożyła swoją dłoń.
Pierwszy raz zauważyłem, że nie tylko ja mam takie dziwne znamię na dłoni. Odchodząca od kciuka kreska rozdzielająca się w okolicach połowy, ciut przypominała literę "A" lub odwrócone "V". Prędzej to drugie.
- Co to jest? - zapytał poddenerwowany Rassell.
- Znamię - odparła Aliessa - Takie samo miała każda ofiara w Austech...
- Skąd to wież? - przerwał jej Rori
- Znalazłam w internecie stare zdjęcia z śledztw. Niestety nie było tam żadnych przydatnych informacji. - spojrzała smutno na znamiona.
- Ale co to oznacza? - dopytywał Rassell
- Sama nie wiem... ale możemy się tego...
W tym momencie zadzwonił dzwonek. Przerwał nam całą tą rozmowę, a dobrze wiedziałem, że Aliessa, nie będzie miała zamiaru rozmawiać o tym na tle klasy. Z jednej strony ją rozumiałem, sam nie miałbym ochoty, bałbym się, że ktoś może podsłuchać. Westchnąłem tylko ciężko.
Wyszliśmy z sali Rassell wyszedł wystraszony, zaczął się dziwnie rozglądać.
- Chodź -pociągnął go lekko za ramię Rori.
Kiedy czerwonowłosy poczuł, że Rori jest blisko jakby się uspokoił. Ucieszył mnie ten fakt. Aliessa wyszła przede mną, jak zwykle wychodzę ostatni. Już się nawet przyzwyczaiłem. Kiedy zamykałem drzwi na parapecie siedział kruk, łypnął na mnie swoim czarnym okiem po czym zniknął gdy mrugnąłem. Czyżby mi się przywidziało? Sam już nie wiem, uznałem to za stosunkowo dziwne.
Zamknąłem drzwi i powoli poczłapałem do klasy. Pani Hamel rzadko kiedy się spóźniała, tym razem jednak tak się stało. Już na wejściu oznajmiła, że da nam spokój bo musi wypełnić papiery poprawkowe dla tych którym nie udało się zdać. Usiadłem więc znów w tej samej ławce.
Kolejne półtorej godziny nic nie robienia. Już miałem dość... a przede mną były jeszcze dwie lekcje. Teraz natomiast miała być najdłuższa przerwa.... całe pięćdziesiąt minut dla nas. Tyle chyba nam wystarczy na obgadanie tego, czego nie dokończyliśmy na poprzedniej przerwie.

-------------------------------------------------------------------------
C.D.N
Weny mi ciut zabrakło :( mocno to widać?