Kolejny poranek... jak zwykle już spóźniony, zacząłem się powoli szykować. Nie spieszyło mi się. W zasadzie zajęcia z rozumienia sztuki mogłem sobie darować, to przecież nie mój kierunek i chodzę tam dorywczo...
Ubrałem pierwsze leprze ciuchy wyjęte z szafy i zszedłem do kuchni. Wielka i jak zwykle o tej porze pusta...
Spojrzałem na zegarek. Westchnąłem. Zostało mi nie całe dwadzieścia minut. Tyle zajmowało mi dojście do Kinghorn. Nie oszukujmy się. Mieszkam dość daleko. Obrzeża miasta jest zarezerwowana dla bogatszej jej części. Mój ojciec jest dość wysoko położonym bankowym, mama kiedyś też była, teraz już nie żyje i mieszkam tylko z ojcem... cóż... bywa. W każdym bądź razie, nie zarabia mało i dlatego tu mieszkam... co wcale mnie nie cieszy... tak samo jak uczęszczanie do prywatnego liceum.
Zebrałem się powoli. Jakoś nie interesowało mnie to, że znów się spóźnię. Oceny dobre miałem więc miałem na to wyjebane. Jak to zwykle ja, ledwie skubłem to co ojciec mi na talerzu zostawił. Jedyne co zawsze znikało to kawa. Dziś nie było inaczej. Ta monotonia dawała mi we znaki. Chciałem czegoś nowego, ale na takim zadupiu jak Austech trudno było o rozrywkę... nie licząc wesołego miasteczka, które przyjeżdżało tylko na tydzień co około sześć miesięcy...
Gdy wyszedłem ujrzałem szarugę... niebo spowiły setki chmur. Była to nowość. Deszcz padał u nas jedynie w jesień. Ewentualnie czasem w zimie ( zamiast śniegu... z niewiadomych powodów, pada około tydzień śnieg i potem się topi... cała zima... ).
Westchnąłem i skierowałem się powoli w stronę szkoły. Zaczęło lać jak z cebra. Narzuciłem kaptur i przyspieszyłem kroku, aby nie zmoknąć za bardzo. Gdy byłem pod budynkiem, akurat zadzwonił dzwonek, chyba na przerwę. Wbiegłem po schodach korytarza, nie spóźniłem się... tym razem...
Stanąłem pod salą i wytrzepałem włosy. Rozejrzałem się szybko by sprawdzić, czy Rassell lub Rori nie kręcą się w okolicy. Jak zwykle siedzieli pewnie pod naszym ulubionym miejscem.
Czekałem więc, aż łaskawie przyjdą pod salę, jak zwykle stało się to po dzwonku.
Schodzili ze schodów z lewej strony korytarza, jak zawsze wygłupiając się tak, że wyglądali na debili, lub gorzej. Rozbawiło mnie to, koniec końców, też tak wyglądam kiedy z nimi łażę.
Kiedy Ras mnie zobaczył od razu rozpromienił się jeszcze bardziej ( Jakby ktoś si nie domyślał ta reakcja wynika z jego orientacji. Chyba nie trzeba tłumaczyć... ).
- Ash! - Wrzasnął uradowany.
Rori również mi się uśmiechnął i skinął mi głową. Podeszli niespiesznie.
- Pan idealny nie zjawił się na pierwszej lekcji? Zastanawiające.- zaśmiał się nieco ochryple Rori.
Jak to on. Mówił ochrypłym głosem. Nigdy nie powiedział czemu. Ale to do niego pasowało. Pirsing to chyba jego drugie imię. Już nawet nie wiem ile on tam tych kolczyków na twarzy ma. Do tego jego styl ubioru i chodzenia... wszystko idealnie skomponowane, a głos tylko utwierdza, że taki ma być.
- Nie jestem idealny. - uśmiechnąłem się na znak, że zrozumiałem aluzję.
-To... dlaczego Cię nie było? - dopytywał Ras.
- Coś ty taki ciekawski? - uśmiechnąłem się.
Cały on.. bez pytania nawet trzydziestu minut nie wysiedzi. W zasadzie można, rzec, że to do niego pasuje. Tak samo jak czerwone włosy i luźno nałożona czapka. Dodajemy luźne bluzy i obcisłe spodnie i cały on... no i ten jego dość śmieszny piskliwy głosik. Jak na złość jemu, mutacja trwa jakby nieco dłużej, albo taki ma być? W zasadzie pasuje mu to. Tak samo wszystkie moje cechy odpowiadają mojemu bytowi...
Ciemnowłosy chłopak o jasnej cerze, niebieskich oczach i ciemnym stylu. Cały ja. Nic dodać nic ująć.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jak się podoba pierwszy rozdział?
Mam nadzieję, że podoba... wiem, że krótki, ale jak widać, ma on kilka części to jest 1.1 z 1.4
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz